29.1.05

De V. (1989)


El Monte Vinson, n'Antártida (4.897 m). Semeya d'Odleghy i Kosztowny

Dimientres les esploraciones na Torca CZ-3, atopámonos con Herbert Stencil vistíu d’espeleológu. Entrugámos-y a Herbert qué yera lo que facía ellí y masque yá conocíemos antemanadamente la respuesta, prestónos enforma falar con elli. Díxonos qu’andaba a la gueta de V, claro.

Thomas Pynchon dixera una vegada que "lo que son pal viciosu unos xaoyos abiertos, lo que ye’l vuelu los páxaros migratorios pal ornitólogu, lo que son unes dentuces pal axustador, esto ye pal xoven Stencil la lletra V". Por too ello, comprenderase la razón de que nun mos estrañara un res el topanos col xoven Stencil a quinientos metros baxu tierra. Tampocu ye que seamos tán estremaos: Herbert Stencil dedícase a andar a la gueta de V, mesmo que nós.

Pero, ¿qué ye V?. V pue ser una moza desflorá n’El Cairo, o una descomanada rata de les alcantarielles de Nueva York, o una baillarina alemana nel suroeste africanu, o una llesbiana’l Boulevard Cilchy de París. Y tamién pue ser les fontes del Nilo o les siete ciodaes de Cibola.

Lo qu’unviaba a Livingston a la gueta les fontes del Nilo yera’l mesmu puxu qu’unviaba a Francisco Vázquez de Coronado a conquistar les siete ciudaes de Cibola y tamién lo que fai que Stencil ande a la gueta de V. Lo mesmo que fixo que Hugh Godolphin, l’esplorador inglés, fuese’l primer home n’algamar el Polo Sur (de lo que calletramos que nun foi Amundsen el primeru en llegar al Polo Sur, como tampocoPeary foi’l primeru n’algamar el Polo Norte). Hugh Godolphin coló pa l’Antártida no peor de l’hiviernu y ellí atopó a Vehissu, el misteriosu país.

Nuna ocasión, Raf Mantissa entrugó-y a Godolphin que qué ye-ra lo qu’embrotaba a los ingleses a unviar espediciones a llugares tan tarrecibles comu l’Antártida. Hugh Godolphin retrucó-y que guapamente fora lo contrario qu’unvía a los turistes a dar vueltes pel mundu en dancies alloquecíes: los turistes naguen pola piel de cada sitiu, pero l’esplorador quier el so corazón.

L’esplorador precura la gueta’l corazón de cada sitiu porque seique asina seya quién a dar con V. Y Hugh Godolphin atopó a V -Vheissu- na Antártida. Tol mundu pensó que taba llocu y tamién que nun hubiera algamáu’l so oxetivu. Cuando los grupos de rescate atoparon a Godolphin mediu muertu nel caberu depósitu, cuidaron que nun fora quién a llegar. Pero Hugh Godolphin taba ya de vuelta. Y, nel Polo, nún de los dos puntos quietos d’esti mundu xiratoriu -según elli-, atopó a Vheissu. Ellí mesmu, nel centru muertu’l carrusel. Vheissu na Antártida: una burlla. Una burlla de vida llantá onde toó, sacantes Hugh Godolphin, taba muerto. "El mesmu Vheissu -diría más tarde-, un abarulláu suañu. D’aquello a lo que l’Antártida tá más cerca nesti mundu: un suañu d’esfarrapamientu".

Pero si bien ye verdá que les razones de Hugh Godolphin pa guetar a V na Antártida, o en cualisquier otru de los "puntos quietos", son dafechamente valibles -y les más guapes, ensin dulda, pa nós-, nun ye menos cierto qu’a Godolphin pasóse-y otru llugar onde poder atopar a V. Son tres los puntos quietos d’esti mundu xiratoriu y non dos, comu elli calletraba: los dos Polos (Norte y Sur) y tamién el centru mesmu la Tierra.

Foi esti caberu puntu quietu, el tercer "centru muertu" del carrusel, el que tuvo en cuenta la espedición del profesor Lindenbrock al centru la Tierra, siguiendo les indicaciones del nomáu alquimista islandés Arne Saknussemm. Y ye, escurque, hacia esi terceru centru muertu’l carrusel pa onde van les espediciones de los espeleólogos de toles dómines, dende N. Gucetic o el propiu Arne Saknussemm nel sieglu XVI, fasta anguañu. Herbert Stencil decidióse tamién a guetar nesta cabera direición, ensin dulda animáu pol afayu de Hugh Godolphin na Antártida. Pero camentamos que’l centru la Tierra, amás de ser el verdaderu "Puntu Quietu" (a mediu camín ente los polos Norte y Sur), ye un llugar al que llegar nun ha ser nada fácil, pos hai que cuntar con que naide nun aportara ellí dende que lo fixera’l profesor Lindenbrock, que sepamos nós. Pero qué ye lo que-y espera ellí al xoven Stencil. Ensin dulda que mui guapamente atope a V, si ye que dalgún día ye quién p’algamar el centru la Tierra.

Stencil o ún cualisquier de nós, ye igual. El problema pue tar na esencia mesma de V. Años dempués d'aportar al Polo Sur, Godolphin sopelexó-y el so secretu a Raf Mantissa. Hubiere atopao a V, pero la realidá yera muncho más difícil d’atolenar, porque a la fin, nun viera ren.

- ¿Qué ye lo que viste? -entrugó-y el signor Mantissa.

- Ná -sospiró Godolphin-. Lo que vi yera la Nada.

Esta realidá, dura y difícil, tamién foi descubierta por otros, como Juan José Arreola, por exemplu. Escribe Arreola refiriéndose a la cueva de Tribenciano: "Ná más qu’horror, espacio puro y valero. Eso ye la cueva de Tribenciano". Y tamién: "Milenta metros cúbicos de nada, nel so reondu autoclave. La nada en cáscara de piedra".

El profesor Lindenbrock atópase nel centru la Tierra con un mundu, una perversión -comu Vheissu-. Arreola atópase cola nada, que enllena tola cueva. Mesmo que Hugh Godolphin descubrió en Polo, tamién en centru la Tierra mos atopamos con V.

Pero si ye verdá que, a la fin, V ye nada, ¿qué mena de perversidá ye o creó a V?. ¿Cuálu ye’l xacíu de la gueta, entós?. O más cenciello: ¿Tien o nun tien xacíu una gueta que ye en sí mesma llóxicamente perversa?. Vheissu ya’l mundu col que s’atopa’l profesor Lindenbrock nel centru la Tierra son una burlla de la vida onde toó ye inanimao. Un suañu d’esfarrapamientu. Igual nos Polos comu nel centru la Tierra atopámonos col Universu inerte, bien concentráu en sí mesmu -nel centru la Tierra- o bien espandiéndose de contino -nos Polos-.

Si esto ye asina, entós la gueta de V namái que tendrá xacíu en sí mesma. Pero non sólo una búsqueda, sinón toles búsquedes, colo que se dirá texendo la rede. Ye lo que Thomas Pynchon dio en nomar "propósitos cruzaos".

"Puéque l’Universu inerte tenga una cualidá que podemos nomar lóxica -plumia Pynchon-. Pero la lóxica ye, a la fin, un atributu humanu; asina que de toes maneres ye una denomación impropia. Lo que ye real son los propósitos cruzaos".

Herbert Stencil camienta que tien xacíu siguir guetando a V, de magar tantu tiempu y persabiendo casi de xuru colo que se va atopar. Sinón, nun andaría a la gueta d’ella, destamiente, vestíu d’espeleólogu, mirando d’algamar el centru la Tierra. Neto qu'otros munchos.

0 Comentarios:

Publicar un comentario en la entrada

Enllaces:

Crear un vínculo

<< Home

Estes páxines nun tienen ánimu de lucru dalu y son de calter puramente divulgativu y cultural. Si tienes daqué suxerencia que nos facer o camientes que daqué material nun tien porqué tar equí allugáu, fáinoslo saber ya miraremos d'igualo darréu. Tampoco nun mos facemos responsables de los conteníos de les direiciones a les qu'apunten los nuesos enllaces o los camudamientos que pudieren orixinase nelles. Nun se caltendrá correspondencia privada sobre los conteníos d'esti Blog y faise reserva del derechu a incluyir o non equí el material que se pudiera unviar. @  

Estadisticas y contadores web gratis
Oposiciones Masters