«Desde tempos antigos o porto de Corcubión fora lugar de arribada de barcos de pavillons diversos. Por outra parte, a causa dos violentos temporais da redonda de Fisterra, eran moitos os navios que buscaban o abeiro da estreita enseada corcubionesa para refuxiarse en espera dunha melloria do tempo. Mais, para procuraren acubillo no lugar recomendado, os barcos tiñan que esquivar non so as illas Loberías, senon os baixos do Carrumeiro Grande ou Vello e do Carrumeiro Chico, Pequeño ou novo, que ocasionanon moitos naufragios, especialmente este último, situado fronte ó Cabo de Cee.

»No Carrumeiro Chico (posición: 42º 54’ 28 “ lat. N e 9º 10’ 45” lonx. O) instalarase en 1861 unha boia de campá para marcalo, pero ainda asi houbo barcos a pique nos anos seguientes . Era preciso instalar unha luz que servise de recalada para complementa-lo faro de Fisterra que, pola súa altura, quedaba moitas veces agochado na brétema.

»En 1906 o industrial corcubionés Plácido castro solicita un balizamiento mais efectivo para este fatídico punto e, por fin, o 10 de novembro de 1917 entra en funcionamiento a baliza. Sustentada por unha torre de pedra de 7 m ., emite un escintileo de luz vermella cada 5 segundos.

»A pesar de esta sinalización, seguiu habendo naufragios especialmente de barcos gregos. Tanto foi asi que os mariñeiros rebautizarono como “Cemiterio de Bracos Gregos”. Entre otros naufragaron os seguintes buques de pavillón heleno: O Polymnia (1904), o Manoussis (1920), o Costantinos Pateras (1922), o Mont Parnass (1935) e o Maria Kostanau un ano depois. Deu moito que pensar a misteriosa forza de atracción que este escollo exerceu cara ós barcos da lonxana Hélade. ¿Escoitarian os seus capitanes nel os cantos enmeigados das sereas de Ulises?.

»Na actualidade funciona cunha placa solar que alimenta unha batería de 1000 v. Sinala un baixo e sirve como sinal de enfilación. Leva unha gran esfera sobre a luz, que e sinal de perigo. A torre está pintada con bandas negras e vermellas para indicar perigo. O Carrumeiro Novo e simplemente unha marca dentro da ria».

[Sánchez Ferry (1987:203)]

Estrayíu del llibru “Os Faros da Costa da Morte”, asoleyáu pola Deputación de A Coruña en 2001. Xosé María Lema Suárez y Manuel Vilar Álvarez.

El 24 de Xunetu de 2008 tuve nes cercaníes d'esta piedrona merguyando nel raque del María Concepción.

Salimos dende Fisterra con la lancha de Fernando, de Buceo Fisterra. Fran bergantiños, Javier Souto y Bruno danme la oportunidá de merguyar con enllos nesti raque. Magar que na superficie la mar taba como un pozu, l'eféutu del run nos dies anteriores revolvió la basa de la Ría de Corcubión veyando l'agua dica casi nun dexar ver les aletes. Esti "caldo galego" taba ente superficie y 30 m., nun dexando pasar la lluz al fondo y atopando'l raque na escuridá absoluta.

Bruno instaló un carrete dende l'arpeo pa facer una percorríu de 25 minutos pel caóticu barullu que ye esti raque. O esta ye la percepción que yo tengo, magar de llevar un 21/35. Vemos lo que parez una caldera ó un gran condensador y dalgun portillo con cristal intautu.

La deco facémosla nel fondeo y a 9 m. descubro que la válvula d'inflar el traxe mete aire ensin tocala, dándome abondos preblemes de flotabilidá. Desempato el coneutor y y calténgome col aire metíu ensin llegar a pasar frío. Con toó y con eso, un somorgamientu perguapo y en perbona compaña.